Grijpbaar

875 492 Leef Emmeloord
  • 0

Ze komen binnen, een beetje nat geregend en gezellig pratend. Zo op het oog lijkt het een leuk en gezellig team. Eerst even koffie, voordat we beginnen. Zo doen ze dat, ontmoeting en gezelligheid is een belangrijk onderdeel van hun manier van werken. Ik besluit dat het tijd word om te starten met de derde bijeenkomst. Teamcoaching omdat ze het idee hebben dat het wel wat beter kan. Wat gerichter, wat efficiënter en vooral wat meer aanspreken van elkaar. Tot afspraken komen en daar ook aan houden. Ze hebben in de loop van de tijd al van alles geprobeerd en zich van alles voorgenomen, maar op een of andere manier blijft het bij goede voornemens. De sfeer is best oké, maar het blijft soms wat afwachtend.

Wanneer we gaan starten merk ik een kleine verandering in sfeer. Het word wat stiller. Alsof er iets van spanning ontstaat. Ik open met de vraag wat er in de afgelopen tijd is gebeurd en veranderd. Ze reageren en antwoorden, maar het blijft in wat algemeenheden hangen. De ogen kijken mij wat afwachtend aan. Ergens krijg ik het een beetje warm van binnen. Ik merk dat ik wat begin te zoeken hoe ik dit aan moet pakken. Dit team heeft een wel een doel en een vraag, maar op de een of andere manier blijft het wat aan de oppervlakte. En kijken ze vervolgens naar mij. Het lijkt oke, maar toch hangt er iets in de lucht. Iets afwachtends. Iets onuitgesprokens. Ik krijg er niet helemaal de vinger achter. Moeilijk te benoemen, maar toch overduidelijk aanwezig.

Dit zijn de momenten waarop ik de neiging krijg om het naar me toe te trekken. Het voortouw te nemen en te gaan vertellen wat er moet gebeuren. Maar ergens twijfel ik. Ik merk dat ik wat onzeker word. Dit zijn van die lastige momenten. Ik houd er niet van om het niet te weten. Ik word per slot van rekening ook ingehuurd om het wel te weten. Maar tegen mijn gewoonte in en met wat zweet in mijn handen besluit ik om dit gewoon even te laten gebeuren. Om zichtbaar te maken wat er gebeurt vraag ik ze om een plek te zoeken in de ruimte. Het word wat ongemakkelijk, gegiechel, gelach maar uiteindelijk doen ze het. Ook de klant (of in hun geval de client) krijgt een plek. Langzaam maar zeker word zichtbaar wat er gebeurt. De afstand die ze ervaren onderling. Hoe ze om elkaar heen draaien en de client soms wat verloren laten staan. Ik nodig ze uit om zich uit te spreken, maar dan wordt het stil. Voor het eerst. Dit team, waarin altijd wel iemand iets te zeggen heeft, valt stil. Ik word ook stil. Dit is het. Dit is wat er altijd bij hun gebeurd. Als het lastig word, dan word het stil. Ongemakkelijk stil. De ogen gaan richting mij, ik word ergens wat ongemakkelijk maar kijk verwachtingsvol en uitnodigend terug. En in één keer wordt het helder. Waar we de vinger niet op kregen word nu zó zichtbaar.

Schoorvoetend begint de eerste wat te vertellen. Hoe moeilijk ze het vindt om zich uit te spreken. Hoe onzeker ze zich soms voelt. Hoe vervelend ze dat vind en de neiging krijgt om dan te ‘babbelen’ zoals ze dat zelf noemt. En nu beginnen de woorden te komen bij iedereen. Mooie woorden, lastige woorden, confronterende woorden, maar ik voel dat de energie begint te stromen. Er ontstaat opluchting, ruimte en vrijheid. Het afwachten is voorbij.

Ik realiseer me weer hoe krachtig dit instrument van een teamopstelling is. Hoe zichtbaar word wat vaak zo moeilijk te pakken is. De onderstroom die iedereen voelt, waarvan iedereen de gevolgen merkt maar niemand echt kan benoemen. Hoeveel opluchting en ruimte het geeft als dat eindelijk besproken kan worden.  

Wat is teamcoaching eigenlijk mooi.

Door Rogier Dijkstra