Acht dagen bonen, mensen & media…

940 788 Leef Emmeloord
  • 0

De klasgenoten die samen met mij de coachopleiding deden weten het: ‘ik leer door te doen’. Dat weet ik zelf al heel lang. Wat ik niet wist, was dat ik in een ‘niet geplande life training media en mensen stroom’ zou belanden, vlak voor de herfstvakantie. Ik dacht dat ik vrij zou zijn en daarnaast ruimte zou hebben voor het verder werken aan de PR voor een nieuwe dienst in mijn coachpraktijk… (ja er komt iets nieuws aan!). Maar daar werden een hele hoop boontjes voor gestoken…

Het is woensdag. Vanuit de coachpraktijk kijk ik uit over het bonenveld. Het veld met 8500 kilo zeer fijne biologische sperziebonen. Ze zijn heerlijk, maar mijn man en ik hebben een paar dagen daarvoor verdrietig genoeg moeten besluiten dat ze niet geoogst kunnen worden. We kijken elkaar aan en besluiten:

‘we zien de boontjes liever bij mensen in de vriezer, dan dat ze verrotten op het land’.

Ik schrijf een Facebook bericht, loop het perceel boontjes op, maak een foto van mijn hand, met wat boontjes erin. Ach denk ik, dat maakt het wat beeldender. We stellen samen het bericht nog wat bij en plaatsen het op de Facebook pagina van mijn man.

‘Ach zo’n vaart zal het niet lopen’ zeggen we tegen elkaar.

Na een half uur kijk ik even op Facebook, 80 keer gedeeld…. Ik schrik, mijn man niet, die werkt niet zo vaak met facebook… Wat staat ons te wachten? Vanaf dat moment begint onze niet geplande life training, en tegelijk dringt het nog niet volledig tot ons door.

De volgende ochtend worden we voor de wekker wakker, auto’s op ons erf. Mijn man kijkt uit het raam ‘ze zullen toch niet nu al op de stoep staan voor die bonen?’. Inmiddels zit mijn man non stop aan de telefoon. We hebben nauwelijks ruimte om even samen af te stemmen. Als we de telefoon van mijn man uit zetten, verplaatst de berichtenstroom zich naar mijn telefoon ‘spreek ik met de Sandra de Olde van de boontjes…’ Ik val stil…’en zeg een beetje verbouwereerd en toch met een lach ‘ja daar spreekt u mee…’, ‘we vonden uw bedrijf via internet en kwamen bij Leef Emmeloord terecht’. Eén ding staat vast, er is geen houden aan, we hebben dit samen te managen. Ons huwelijk verandert in een samenwerkingsduo van acht dagen lang bonen, mensen en media.


Er volgen dagen met een roodgloeiende telefoon, heel veel auto’s, mensen, laarzen, modder, emmers, verslaggevers, cameramannen, lokale en landelijke pers en vooral heel veel boontjes. 
We richten het erf zo in dat we de mensenmassa kunnen stroomlijnen, we zenden een bericht om hulp uit in onze familie en vriendenkring en we krijgen spontane hulp aangeboden. Zelf zijn we de eerste dagen non-stop bezig met de pers. Wat een klus. Onze keuken is een plek geworden waar ik met twee telefoons achter de pc zit, persberichten te checken en alle berichten te beantwoorden en tegelijk probeer ik de mensenstroom in te schatten.

‘t Lijkt wel een crisiscentrum, waarin we ieder moment kunnen bepalen of we de menskracht op moeten schalen…’

Ja, ik leer door te doen. En wat heb ik veel geleerd in de afgelopen acht dagen. Over geven en ontvangen, over ja zeggen en nee zeggen, over uitnodigend zijn en stop zeggen, over sturen en loslaten, over struikelen en weer opstaan, over wat zeg je wel en wat zeg je niet en wat het effect daarvan is, over het stroomlijnen van mensenmassa. Wat een beweging en wat een prachtige, uitzonderlijke, mooie maar ook vermoeiende leerschool, waarmee de herfstvakantie volledig in de bonen viel. Zo, nu eerst zelf maar eens op adem komen…

#leefemmeloord #opademkomen #bonenplukken #zelfplukkenbijdeboer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.